Een creatieve voorjaarsdag

Er is zo’n specifieke dag in het jaar, ergens aan de rand van maart, waarop de lucht plotseling anders ruikt. Het is de dag dat de zon voor het eerst niet alleen maar licht geeft, maar ook echt een beetje warmte. Ik heb me genesteld op de grond, precies in die brede baan zonlicht die door het raam naar binnen valt. Het is mijn favoriete recept voor een dag waarop de tijd even vloeibaar lijkt te zijn.

De winter zit nog in de muren van het huis, maar voor het raam is het al lente. De kat heeft de beste plek natuurlijk allang geclaimd en ligt als een vloeibare hoop vacht in het kozijn te bakken. Op de achtergrond hoor ik de zachte geluiden van de kinderen die tussen de blokken en auto’s hun eigen wereld bouwen. Soms word ik even uit mijn eigen bubbel getrokken voor een denkbeeldig kopje thee of om een toren te redden van de ondergang, maar dat is juist de charme. Het is een dag van tussenruimte: een voorjaarsdag.

De dans tussen zorg en creatie

In de oven staat iets wat langzaam gaart. Een recept dat de brug slaat tussen de seizoenen; iets warms en troostends voor als straks de zon ondergaat en de kou weer geniepig door de kieren naar binnen kruipt. Het huis vult zich met de geur van kaneel en appeltjes, of misschien een hartige stoof die uren de tijd krijgt. Dat is precies hoe die voorjaarsdag voelt: we hebben alle tijd.

Tussen de bedrijven door, terwijl mijn favoriete afspeellijst zachtjes door de kamer klinkt, pak ik mijn nieuwe passie erbij. Na een paar DIY-pakketjes van Samstone te hebben gemaakt — je weet wel, die fijne voorgevormde stenen die je zo lekker weg laten dromen — durf ik het nu aan met een ruw stuk speksteen. Een brok zoals de natuur het bedoeld heeft. Onvoorspelbaar, hoekig en vol geheimen.

Het is een wonderlijk proces, dat creëren. Je begint met een steen die eigenlijk nog helemaal niets is, behalve een belofte. Terwijl ik daar zit op de vloer, tussen de knuffels en de rondslingerende sokken, voel ik de rust in mijn systeem neerdalen. Mijn ADHD-hoofd, dat normaal gesproken een snelweg is met vijf banen naast elkaar, vindt ineens een afrit. De wereld wordt heel klein en heel tastbaar. Het is alleen ik, de rasp en die ene hoek van de steen die langzaam begint te wijken.

De schoonheid van de ‘foute’ slag

Wat ik zo bevrijdend vind aan werken met steen, is dat je gedwongen wordt om de controle los te laten. In ons dagelijks leven als vrouw, moeder en professional moeten we vaak alles perfect regelen. De agenda moet kloppen, de kinderen moeten op tijd op school zijn, de maaltijden gezond. Maar de steen? Die trekt zich nergens iets van aan.

Soms zet je een rasp aan en springt er een splintertje af op een plek waar je het niet had gepland. In het begin schrok ik daarvan. Ik wilde het perfecte beeldje maken, precies zoals ik het in mijn hoofd had. Maar inmiddels heb ik van Alex en uit mijn eigen ervaring geleerd dat die imperfecties juist de ziel van het werk zijn. Een ‘foutje’ is vaak niets anders dan de steen die je vertelt welke kant hij op wil. Het is een dialoog.

Er zit een enorme schoonheid in die imperfectie. Het is de menselijke hand die je terugziet. Het hoeft niet gladgestreken of symmetrisch te zijn om prachtig te zijn. Sterker nog, juist die ruwe randjes en die onverwachte nerven maken dat je ernaar wilt blijven kijken. Het herinnert me eraan dat wijzelf ook niet perfect hoeven te zijn. We mogen ook ‘in wording’ zijn, net als die steen onder mijn handen.

Ruimte in je hoofd

Terwijl ik lees in een van mijn kunstboeken en daarna weer een kwartiertje aan de steen werk, merk ik dat de ruimte in mijn hoofd groter wordt. We denken vaak dat we rust vinden door op de bank te ploffen en een serie aan te zetten, maar echte mentale rust komt vaak voort uit actieve ontspanning. Iets doen wat je volledige aandacht vraagt, maar zonder de druk van een resultaat of een deadline.

In het atelier in Leiden noemen we dat vaak ‘de wijsheid van de handen’. Je handen weten soms beter wat je nodig hebt dan je hoofd. Als je daar zo zit, in dat zachte zonnetje op een voorjaarsdag, met het geluid van spelende kinderen om je heen, dan voel je die diepe verbinding met jezelf weer. Je bent niet alleen maar aan het ‘zorgen voor’, je bent aan het ‘worden’. Je voedt je eigen creatieve bron.

Het is die verwondering die ik iedereen gun. Het besef dat je uit een ruwe brok materie iets kunt halen wat er nog niet was. Het geeft een gevoel van autonomie en vrijheid dat je in de dagelijkse routine van huishouden en werk soms een beetje kwijtraakt.

Als de zon straks achter de daken verdwijnt en we aan tafel gaan voor dat lekkere eten uit de oven, dan is de dag misschien voorbij, maar het gevoel van dat moment voor het raam blijft nog dagen bij me. De steen ligt daar, een beetje veranderd, een beetje meer ‘beeld’ geworden. En ik? Ik ben ook weer een beetje meer mezelf.

Begin jouw eigen creatieve ontdekkingsreis

Wil je ook ervaren hoe het is om een ruw stuk steen tot leven te wekken? In onze webshop vind je niet alleen de bekende DIY-pakketten, maar ook prachtige ruwe brokken speksteen en albast om je eigen pad in te ontdekken. Gun jezelf die ruimte en de rust van het creëren, gewoon bij jou thuis voor het raam. Bekijk onze ruwe stenen en gereedschap in de webshop.

Dus, heb jij deze week al een moment voor jezelf geclaimd? Al is het maar een half uurtje met je handen in de steen of met je neus in de zon. De wereld wacht wel even. De steen trouwens ook, die heeft alle geduld van de wereld.

Liefs, Simone