Het mooiste dagboek is van steen (en kan je niet herschrijven!)

Als er één ding is dat ik in de afgelopen 25 jaar in het atelier heb gezien, dan is het dit: de eeuwige ontevredenheid.

Mensen komen terug na een tijdje en wijzen naar hun eerdere werk, dat eerste beeldje van speksteen, dat vroege experiment in albast, en zuchten: “Ach Simone, dat is zó lelijk. Moet je kijken hoe ik dat toen deed. Dat is toch niks vergeleken met wat ik nu maak!” Sommigen willen het liefst het beeld ‘verstoppen’, erger nog, ze willen het soms zelfs opnieuw bewerken om het aan hun huidige, veel hogere, standaarden te laten voldoen.

En dan zeg ik altijd: Stop! Je gaat toch ook je dagboek niet herschrijven?

Dat ene beeld, dat toen nog wat onhandig aanvoelde, dat stuk steen met die ruwe vlakken die nu strakker zouden kunnen, dat is geen bewijs van falen. Dat is een bewijs van de ongelooflijke, kwetsbare weg die je hebt afgelegd. Dat beeld is een visueel dagboek, een tastbare herinnering aan wie je toen was, wat je toen wist, en waar je toen stond.

 

De valstrik van het huidige zelf

De reden dat we onze oude creaties lelijk vinden, is dat ons ‘huidige zelf’ oordeelt over ons ‘vroegere zelf’. We hebben in de tussentijd zoveel geleerd over raspen, polijsten, vormspanning, en materiaal gevoel dat we vergeten hoe we moesten beginnen. We meten de onzekerheid van het begin af aan de expertise van nu. Dat is onterecht, en ik vind het zonde. Het is een creatieve valstrik.

Als je terugkijkt in je schriftjes, lees je misschien gedachten die nu wat naïef of onaf zijn. Je haalt de schouders op, glimlacht, en bent blij dat je gegroeid bent. Met je beelden kan je precies hetzelfde doen!

 

De inzichten van het dagboek:

1. Omarm je intentie. Dat eerste beeld drukte jouw pure, onbevangen intentie uit. Je was nog niet bezig met de techniek, maar puur met de emotie. Dat is de meest waardevolle start van elke creatieve reis.
2. Omarm de imperfectie van je vroegere zelf. De onhandigheid van dat beeld vertelt over de moed die je had om te beginnen. Je vroegere zelf durfde te falen, durfde te knutselen, durfde de flow te zoeken, zonder de druk van het eindresultaat. Je latere, perfectere beelden zijn gebouwd op de schouders van die imperfectie.

Je moet bewondering zoeken voor de weg die je hebt afgelegd en alles wat je gedurende die tijd hebt geleerd en ontdekt! Dat is pas een cadeau van onschatbare waarde.

 

De flow van toen, terug naar de kinderlijke verwondering

Denk terug aan die kinderlijke staat van flow, dat waar we het in het vorige blog over hadden. Als kind was je volledig in het nu, in het proces. Je oneindige verwondering over de kleur van een steen of de curve van een tak werd niet onderbroken door de stem die zei: “Wordt dit wel mooi?”.

Het eerste beeld dat je als volwassene maakt, vangt een deel van die verloren onbevangenheid. Het is een momentopname van het herontdekken van je handen en het materiaal.

Voor mij, met mijn ADHD en mijn ‘chaos schriftjes’, is het proces vaak belangrijker dan het eindproduct. De beelden zijn de tastbare ankers van de periodes van mijn leven. De ene keer zijn ze strakker en abstracter (als ik rust zocht), de andere keer wat grilliger (als ik veel losliet). Ik zou ze nooit veranderen, want ze vertellen het verhaal van mijn creatieve databank in die specifieke fase. Ze zijn de visuele proof van mijn transformatie.

 

         

 

Samstone als eerste hoofdstuk

Als je nu voor het eerst begint met beeldhouwen, of je wilt die flow terugvinden, is het essentieel dat je die kritische stem buitensluit.

Daarom zijn onze Samstone DIY-pakketjes zo waardevol. Ze zijn niet alleen een stuk steen en gereedschap; ze zijn een veilige uitnodiging om je eerste, onberispelijke hoofdstuk te schrijven.

• Speksteen als zachte start: De zachte, vergevingsgezinde speksteen is het perfecte ‘beginners materiaal’. Het is ontworpen om de angst voor het falen weg te nemen en je puur op de intentie en het proces te laten focussen. Het is de onschuldige kleuterschool-fase van je beeldhouwende zelf, en die fase is de basis van alles wat volgt.
• Tastbare herinnering: Elk Samstone beeld dat je maakt, is een tastbare herinnering aan het moment dat je de hectiek durfde los te laten om te creëren. Koester die beelden – ze zijn de mijlpalen van je mindful reis.

Wij zeggen altijd: het eerste beeld is het belangrijkste, niet omdat het het mooiste is, maar omdat het bewijst dat je durfde te beginnen. En dat is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven.

 

Het gesprek met de geschiedenis 

Denk aan de stenen zelf. Ze zijn miljoenen jaren oud. Als je in een museum een onvoltooid beeld uit de oudheid ziet, bewonder je dan de fouten? Nee, je bewondert het proces, de intentie, en de geschiedenis die eraan vastzit.

Jouw beelden zijn ook een gesprek met de geschiedenis. Over dertig jaar kijk je naar dat Samstone-beeldje en je herinnert je niet de technische onhandigheid; je herinnert je de rust die het je gaf in die hectische periode van je leven.

Dit is de waarheid: je proces, je kwetsbaarheid, en alle beelden die je erna maakt, worden alleen maar beter en diepgaander als je jouw vroegere zelf omarmt. Het geeft je een fundering.

 

Van het dagboek naar het atelier

Als je dit inzicht eenmaal hebt verankerd – dat het proces heilig is – dan ben je klaar voor de verdieping. Je kunt nu, met een gezonde dosis zelfacceptatie, de volgende stappen zetten.

• Workshops & lezingen. Gebruik onze workshops en lezingen niet om je oude werk te corrigeren, maar om de volgende hoofdstukken met meer kennis en techniek te vullen. Je leert hoe je jouw huidige intentie (die veel complexer is geworden) nog beter tot uitdrukking kunt brengen.
• Strippenkaart. Onze strippenkaarten zijn ideaal om die wekelijkse afspraak met je creatieve dagboek te maken. Onder begeleiding van Alex en mij werk je aan je eigen, unieke verhaal in steen. Wij dagen je uit om de onzekerheid van het begin (de kwetsbaarheid) als kracht te gebruiken, en niet als zwakte.

Je hebt al zoveel geleerd. Koester de beelden die de weg ernaartoe hebben geplaveid. Ze zijn jouw meest eerlijke dagboek.