Jezelf bevrijden: zelfacceptatie met een ruwe brok

Laten we eens een diepe duik nemen in een woord waar we tegenwoordig mee worden doodgegooid: zelfacceptatie. Het klinkt als iets wat je even bestelt bij de groothandel, maar in de praktijk is het vaak een behoorlijke worsteling. Ik denk dat we het radicaal anders moeten aanvliegen. Want weet je? Radicale zelfacceptatie is niet een soort passief ‘het zal wel’. Het is juist de plek waar het echte verzet begint.

Het is het brutaalste wat je kunt doen in een wereld die miljarden verdient aan jouw onzekerheid. Als jij besluit dat je precies goed bent met al je rafelrandjes, je chaos-hoofd en je onhandige trekjes, dan ontneem je de buitenwereld de macht over jouw geluk. Dat is rebellie in zijn puurste vorm.

De bevrijding van de ruwe brok

In ons atelier aan de Kenauweg zie ik dit proces letterlijk in steen gebeiteld. Mensen komen binnen en willen vaak direct naar die gepolijste, perfecte glans. Ze willen de barstjes in de steen verbergen en de asymmetrie wegpoetsen. Maar daar begint het gevecht. Hoe meer je vecht tegen wat de steen is, hoe gefrustreerder je raakt.

De transitie begint op het moment dat je de steen aankijkt en zegt: “Oké, jij hebt een harde kern en een onverwachte ader die dwars door het midden loopt. Dat gaan we niet verstoppen, dat gaan we vieren.” Op dat moment stopt het verzet tégen de realiteit en begint de creatie mét de realiteit.

Dat is precies wat radicale zelfacceptatie met je doet. Het haalt de handrem eraf. Als ik naar mijn eigen ADHD kijk — dat drukke hoofd dat altijd aanstaat — heb ik jaren geprobeerd dat te ’temmen’. Ik wilde rustiger zijn, netter, meer lineair. Pas toen ik dat radicaal accepteerde als mijn creatieve databank, begon het plezier. Mijn chaos werd mijn kracht. Het verzet tegen wie ik was, maakte plaats voor de vrijheid om te maken wat ik wilde.

Creativiteit als rebellenclub

Creatief bezig zijn is de perfecte zandbak om deze radicale acceptatie te oefenen. In de kunst mag je namelijk rommelen. In de steen mag je fouten maken die eigenlijk geen fouten zijn, maar nieuwe afslagen. Als je aan het beeldhouwen bent, leer je dat een imperfectie vaak het meest interessante deel van je beeld wordt. Die ene diepe groef in het marmer waar je eerst van baalde? Dat wordt het punt waar het licht het mooist op valt.

De filosoof en psycholoog Erich Fromm schreef in zijn boek De kunst van het liefhebben al dat liefde voor jezelf onlosmakelijk verbonden is met het vermogen om creatief in het leven te staan. Je kunt pas echt scheppen als je niet meer constant bezig bent met jezelf te beoordelen.

Wanneer je die overstap maakt van ‘ik moet verbeterd worden’ naar ‘ik mag ontdekt worden’, verandert alles. Je creativiteit wordt dan een soort rebellenclub waar alleen jij de regels bepaalt. Je hoeft niet meer te voldoen aan het plaatje van de ideale vrouw, de perfecte moeder of de foutloze professional. Je bent gewoon jij, met je handen in het stof en een hart dat weer durft te hopen.

De schoonheid van de breuklijn

Er is een prachtige Japanse kunstvorm genaamd Kintsugi, waarbij gebroken keramiek wordt gelijmd met goud. De breuk wordt niet verborgen, maar geaccentueerd. Dat is voor mij de visuele vertaling van radicale zelfacceptatie. Je breuklijnen maken je niet minder waard, ze maken je uniek.

In het atelier stimuleren Alex en ik die eigenheid altijd. We dagen je uit om niet het pad van de minste weerstand te kiezen, maar het pad dat echt van jou is. Dat vraagt om een beetje lef. Het vraagt erom dat je durft te zeggen: “Dit ben ik, en dit is wat ik maak. Het is misschien niet perfect, maar het is wel echt.”

Die transitie, van aanpassen naar verschijnen, is het mooiste wat er is. Het geeft een rust in je systeem die je nergens anders vindt. De wereld mag dan wel chaotisch zijn en vol verwachtingen zitten, maar aan jouw werkbank — of dat nu bij ons in Leiden is of thuis aan je eigen keukentafel — ben jij de baas over je eigen vorm.

Dus, laten we vandaag eens beginnen met dat kleine verzet. Leg de lat eens op de grond en stap eroverheen. Accepteer de chaos, omarm de barstjes en begin gewoon te maken. Want daar, in die radicale eerlijkheid naar jezelf, ligt de bron van je mooiste werk.

Liefs,

Simone

Durf jij de vorm los te laten?

Wil je ook ervaren hoe bevrijdend het is om te creëren zonder het oordeel van perfectie? Onze Samstone DIY-pakketten zijn de ideale plek om te oefenen met radicale zelfacceptatie: gewoon jij en de steen, in al jullie eerlijkheid. Of kom langs in het atelier in Leiden voor een workshop waarin we samen op zoek gaan naar jouw unieke, imperfecte en prachtige vorm.

Bestel hier je DIY-pakket en begin met ontdekken of Reserveer je plekje voor een dag vol creatieve vrijheid