De tederheid van de aandacht

Soms, als de wereld om ons heen net iets te hard schreeuwt en de to-do-lijstjes langer worden dan de dag, vergeten we het belangrijkste: zorgen voor wat je lief is. En met ‘wat je lief is’, bedoel ik niet alleen je gezin, je trouwe viervoeter of je tuin, maar ook dat ene kostbare bezit waar we vaak het strengst voor zijn: onszelf.

In ons atelier aan de Kenauweg in Leiden is ‘zorg’ een woord dat we letterlijk met onze handen vormgeven. Zorgen voor een brok steen vraagt namelijk om precies hetzelfde als zorgen voor een mens of een droom: aandacht, geduld en een zachte aanraking.

De tederheid van de aandacht

Zorgen begint bij echt kijken. In de volkstuin zien Alex en ik het elke zondag bij onze permacultuurplanten. Je kunt niet zomaar wat water over de aarde gooien en verwachten dat alles bloeit. Je moet kijken naar de kleur van de bladeren, voelen hoe droog de grond is, en soms even diep door je knieën om te zien wat er onder de oppervlakte gebeurt. Die aandacht is een vorm van liefde.

Bij het beeldhouwen werkt het precies zo. Als je werkt met een kwetsbaar materiaal als albast, leer je dat je niet kunt dwingen. Je zorgt voor de steen door naar zijn aders te kijken, door de structuur te volgen en door te weten wanneer je de beitel moet inwisselen voor een zacht schuurpapiertje. Het is een prachtig, traag gesprek waarin je de steen de ruimte geeft om zijn mooiste kant te laten zien.

Deze vorm van zorg doet ook iets met de gever. Wanneer jij je volledige aandacht schenkt aan iets buiten jezelf — of dat nu een kind is dat een pleister nodig heeft of een steen die om een polijstbeurt vraagt — ontstaat er een diepe, bruisende rust in je eigen systeem. De chaos in je hoofd (mijn ADHD-brein kan erover meepraten!) vindt een bedding. Door te zorgen voor de wereld om je heen, heel je onbewust ook de rimpelingen in jezelf.

Een warme jas voor je eigen hart

Maar hoe zorgen we voor onszelf in die woestenij van dagelijkse ‘moetjes’? Ik zie vaak vrouwen in het atelier die de hele week voor iedereen hebben gezorgd, behalve voor die ene persoon die ze in de spiegel aankijken. Ze komen binnen met een soort tast-armoede; ze zijn de verbinding met hun eigen creatieve bron even kwijtgeraakt.

Voor jezelf zorgen betekent soms simpelweg: een grens trekken. Het schort voorknopen en zeggen: “Dit uur is van mij.” Het is de vrijheid van de begrenzing. In die cirkel van de werkbank ben je even niet de moeder, de werknemer of de verzorger. Je bent de maker. Door iets tastbaars te creëren, geef je jezelf een warme jas cadeau. Je eert je eigen expertise en je geeft je emoties een fysieke plek.

Zorgen voor wat je lief is, betekent ook dat je imperfecties mag vieren. Een litteken in het hout of een barstje in de steen maakt het object niet minder waardevol; het maakt het juist doorleefd en echt. Als we met diezelfde liefdevolle blik naar onze eigen littekens en ‘oeps-momenten’ zouden kijken, zou de wereld een stuk zachter aanvoelen.

Gun jezelf een moment van zorg

Voel je dat het tijd is om de pauzeknop in te drukken en weer eens echt contact te maken met wat je lief is? Onze workshops in Leiden zijn een warm bad voor je creatieve geest. We bieden je de bedding en de expertise om in alle rust iets prachtigs te maken. En voor wie liever thuis een zacht ritueel creëert: onze Samstone DIY-pakketten zijn het perfecte cadeautje voor jezelf of voor een ander die wel wat extra aandacht kan gebruiken. Kom naar ons atelier voor een moment van rust of verras jezelf of een ander met een liefdevol DIY-pakket.

De cirkel van zorg

In ons atelier proberen we die cirkel van zorg rond te maken. We zorgen voor de stenen, we zorgen voor de koffie en we zorgen voor elkaar. De gedeelde stilte van het maken is een van de krachtigste vormen van ondersteuning die ik ken. Je hoeft niet eens te praten; het feit dat je daar samen aan het werk bent, met je handen in het stof, schept een band die de mentale eenzaamheid doorbreekt.

Ik gun je de rust om te zorgen voor wat jou dierbaar is. Neem de tijd om die bloemen in de vaas te zetten, leg je hand even op de schouder van wie je liefhebt, en pak af en toe die ruwe steen op om je eigen hart een vorm te geven. Liefde is geen eindig vat; hoe meer zorg je geeft aan wat echt telt, hoe meer het ook weer bij je terugstroomt.

Liefs, Simone