Valkuilen bij het beeldhouwen (en in het leven!)

 Hé jij! Leuk dat je er bent. Ik heb weer iets voor je om over te kauwen, iets wat me al een tijdje bezighoudt en waar ik graag mijn gedachten met je over deel. Het leven, weet je wel, met al zijn hobbels en bergen, en hoe we daarin toch die parels van rust en creativiteit kunnen vinden. Dit keer duiken we in: Valkuilen bij het beeldhouwen (en in het leven!)

 

Ik weet zeker dat dit onderwerp je raakt, want we worstelen allemaal wel eens met die momenten van frustratie, dat knagende gevoel van onmacht, of gewoon het complete gebrek aan geduld. Ik ga je meenemen op een reis langs mijn eigen ervaringen, wat ik heb geleerd en hoe ik (samen met Alex, want twee weten meer dan één!) hiermee omga. Verwacht geen perfecte plaatjes, eerder een eerlijke blik op het dagelijkse leven, met een knipoog naar die onmisbare creatieve vonk. En natuurlijk, hoe je met een klein beetje aandacht en de juiste mindset, al heel veel kunt bereiken.

Want, laten we eerlijk zijn: de dagen vliegen voorbij. Werk, gezin, sociale verplichtingen… voor je het weet, is er weer een week om en heb je het gevoel dat je vooral aan het rennen was. Hoe vind je daarin dan nog de tijd om adem te halen, om bewust te leven en je creatieve kant te voeden? Geen zorgen, ik heb geen toverformule, maar wel wat handvatten en inzichten die jou kunnen helpen om die haast wat te verminderen en meer te genieten.

We gaan het hebben over de innerlijke strijd tijdens het creëren, en hoe dat je kan helpen om meer rust en voldoening in je leven te vinden. Misschien denk je nu, ‘jeetje, nog meer op mijn to-do lijstje?’. Nee hoor, juist niet! Het gaat erom dat je kleine, behapbare stappen zet die bij jou passen. Ik geloof er heilig in dat creativiteit niet iets is voor de enkeling, maar een oerkracht die in ieder van ons schuilt. En dat hoeft echt niet altijd met een kwast of beitel te zijn. Soms is het gewoon even anders kijken, even stilstaan.

Denk eens aan dat moment dat je met je neus in een net geopend bloemblaadje ruikt in de tuin, of dat je op de bank zit met een kop thee en gewoon even door het raam staart naar de voorbijtrekkende wolken. Dat kan al een moment van pure creativiteit zijn, zonder dat je het doorhebt. Het gaat om die kleine momenten van aandacht, die we vaak over het hoofd zien. Alex en ik merken het ook elke dag in het atelier. Soms kom je binnen met je hoofd vol, en dan, door gewoon met je handen bezig te zijn met die mooie steen, valt alles van je af. Dat is de magie, de rust die ontstaat als je je focus verlegt.

 

De onvermijdelijke hobbels op de weg van creatie (en leven!)

Laatst had ik weer zo’n moment. Ik was bezig met een nieuw stuk marmer, een prachtig, wit blok waar ik al weken naar uitkeek om mee aan de slag te gaan. Ik had een helder idee in mijn hoofd, een vloeiende, organische vorm die perfect in de steen paste, dacht ik. Beginnen deed ik vol goede moed, de beitel klonk mooi, het stof dwarrelde, heerlijk. Maar toen, na een paar uur intensief werken, kwam ik een verborgen ader tegen. Een kleine, harde lijn die dwars door mijn beoogde vorm liep en mijn hele plan dreigde te verpesten.

De frustratie borrelde op. Een diepe zucht ontsnapte me. Ik wilde het stuk steen het liefst in de hoek gooien. Alles wat ik in gedachten had, leek ineens onmogelijk. Herken je dat gevoel? Die plotselinge onmacht als iets niet gaat zoals gepland? Of die momenten dat je ergens aan begint, vol enthousiasme, en dan loop je tegen een muur van ongeduld aan omdat het niet snel genoeg gaat, of niet perfect is?

Dit is niet alleen in het atelier zo, hoor. Dit gebeurt de hele dag door, in ons gewone leven. Denk aan die keer dat je een nieuw recept probeerde en het volledig mislukte. Of die keer dat je je uiterste best deed voor een project op het werk, en het werd toch niet gewaardeerd. Of gewoon, de dagelijkse ergernissen met de kinderen, de verkeersdrukte, of een apparaat dat niet meewerkt. We willen zo graag dat alles vlekkeloos verloopt, dat we de controle hebben. Maar het leven (en steen!) heeft zijn eigen plan. En dat is precies waar de valkuilen liggen.

 

De drie grote valkuilen, emoties, geduld en onmacht

Deze drie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, en ze kunnen je creatieve proces (en je leven!) behoorlijk dwarszitten.

1. Emoties: De stem van de innerlijke criticus

Weet je, als je creatief bezig bent, of het nu schilderen, schrijven, of beeldhouwen is, kom je vroeg of laat je innerlijke criticus tegen. Die stem die zegt: “Dit wordt niks,” “Je bent niet goed genoeg,” “Waar begin je aan?”. En die stem is vaak gekoppeld aan allerlei emoties: frustratie, twijfel, boosheid, teleurstelling.

Toen ik die ader in mijn marmer stuk tegenkwam, voelde ik al die emoties tegelijk. Ik was boos op de steen, boos op mezelf, teleurgesteld dat mijn perfecte plan in duigen leek te vallen. Maar wat ik in al die jaren heb geleerd, is dat deze emoties er mogen zijn. Ze zijn een signaal. Ze vertellen je niet dat je moet stoppen, maar dat je even stil moet staan. Een van de belangrijkste lessen is om die emoties niet te laten overheersen, maar ze te observeren. Zeg tegen jezelf: “Oké, ik voel me nu gefrustreerd. Dat is prima. Wat is de volgende stap?”

2. Geduld: De meester van de lange adem

Oef, geduld. Dat is een lastige, vooral voor mij, met mijn ADHD-brein dat graag snelle resultaten ziet! Beeldhouwen is de ultieme geduld oefening. Je kunt een steen niet dwingen. Je kunt niet haasten. Elke slag met de beitel is een weloverwogen actie, en het kost tijd om een vorm uit de steen te bevrijden. Soms zit je uren te vijlen aan één klein detail.

In het begin wilde ik te snel. Ik zag het eindresultaat al voor me en wilde er in één keer naartoe. Maar dan merk je al snel dat de steen niet meewerkt, of dat je per ongeluk te veel weghaalt. En dan is er geen weg terug. Dit is waar geduld cruciaal is. Het gaat erom het proces te omarmen, te genieten van elke kleine vooruitgang, en te accepteren dat perfectie tijd kost (en soms niet eens het doel is!).

Dit geldt net zo goed in het leven. We willen direct resultaat. Snel afvallen, snel een nieuwe skill leren, snel promotie maken. Maar de echt waardevolle dingen in het leven, die kosten tijd en toewijding. Of het nu gaat om het opvoeden van kinderen, het bouwen aan een relatie, of het laten groeien van een moestuin. Het vraagt om een lange adem, om te blijven zaaien en verzorgen, ook als de oogst nog ver weg lijkt.

3. Onmacht: Loslaten wat je niet kunt controleren

En dan de onmacht. Dat gevoel dat je je best doet, maar dat het gewoon niet lukt. Die ader in mijn marmer stuk was een klassiek voorbeeld. Ik kon die ader niet weghalen, ik kon hem niet ongedaan maken. De steen was zoals hij was.

Hier zit de diepste les: leren loslaten wat je niet kunt controleren. In het leven zijn er zoveel dingen die buiten onze invloedssfeer liggen. Het weer, de acties van anderen, onverwachte gebeurtenissen. Als je je daar constant tegen verzet, put je jezelf uit. Het gaat erom te accepteren wat is, en je te richten op wat je wel kunt beïnvloeden: je eigen reactie, je eigen inzet, je eigen houding.

In het atelier betekende die ader dat ik mijn plan moest aanpassen. Ik moest creatief zijn en de ader integreren in mijn ontwerp, er iets nieuws en unieks van maken. Het werd een uitdaging, maar ook een kans. En uiteindelijk werd het beeld mooier, met een verhaal dat het anders nooit gehad zou hebben.

 

        

 

De tuin als spiegel hoe om te gaan met tegenslag

Alex en ik zijn gek op onze volkstuin. Bijna elke zondag zijn we daar te vinden, met onze handen in de aarde, bezig met permacultuur. En geloof me, in de tuin kom je alle drie deze valkuilen tegen!

Soms heb je maandenlang liefde en energie in je tomatenplanten gestopt, en dan slaat de aardappelziekte toe en kun je alles weggooien. Frustratie? Jazeker! Onmacht? Absoluut! Geduld? Dat wordt op de proef gesteld als je het hele proces opnieuw moet beginnen.

Maar wat leer je? Je leert dat je niet alles kunt controleren. Je leert dat tegenslag deel is van het proces. En je leert om veerkrachtig te zijn. Je evalueert, je past je aan, en je probeert het opnieuw, misschien met een ander ras, of op een andere plek. De tuin dwingt je om nederig te zijn en te accepteren dat de natuur haar eigen gang gaat. En dat is zo’n waardevolle les voor het leven! Het helpt je om te gaan met de ups en downs, en om er sterker uit te komen.

 

Hoe ga je om met deze valkuilen? Praktische tips

Oké, het herkennen van de valkuilen is één ding, ermee omgaan is een tweede. Hier zijn wat praktische tips die mij helpen, zowel in het atelier als in het dagelijks leven:

1. Adem in, adem uit, de kracht van een pauze

Als de emoties hoog oplopen, of als je merkt dat je ongeduldig wordt, doe dan één ding: stop even. Leg je gereedschap neer, loop even weg van je werkstuk (of je frustrerende taak). Haal diep adem. Drie keer diep in door je neus, langzaam uit door je mond. Voel je voeten op de grond. Dit doorbreekt de negatieve spiraal en geeft je hersenen even de tijd om te resetten.

Soms loop ik een rondje om het atelier, of ik loop even naar onze permacultuurtuin, ook al is het maar voor vijf minuten. Die korte onderbreking helpt enorm om weer helder te zien.

2. Het proces omarmen doe je stap voor stap

Focus niet te veel op het eindresultaat, maar op de volgende kleine stap. Beeldhouwen is een proces van duizenden kleine handelingen. Je verwijdert steeds een klein beetje steen. En elke keer dat je dat doet, is dat een succes.

Deel grote taken op in kleine, behapbare stukjes. Voel je de druk van dat grote project op je werk? Hak het in stukjes. Begin met het eerste kleine stukje. Vier elke mini-overwinning. Dit helpt tegen overweldiging en voedt je geduld. Herinner je die “chaos-schriftjes” methode? Die helpt hier ook fantastisch bij. Door je taken op te splitsen, wordt het veel minder overweldigend.

3. Accepteer imperfectie, zie de schoonheid van het unieke

Een van de meest waardevolle lessen die ik uit het beeldhouwen heb geleerd, is dat imperfectie deel is van het proces. Een klein scheurtje in de steen, een onverwachte ader, dat is geen fout. Dat is karakter. Hetzelfde geldt voor het leven. Het zijn juist de ‘imperfecties’, de onverwachte wendingen, die ons vormen en ons uniek maken. Door dit te omarmen, kun je veel meer rust vinden.

Durf te experimenteren en te accepteren dat niet alles perfect zal zijn. Soms leidt een ‘fout’ tot iets nieuws en onverwachts moois. De beste kunstenaars zijn vaak degenen die durven te experimenteren en hun ‘fouten’ omzetten in nieuwe kansen. En dat is zo bevrijdend!

 

Het verhaal in de steen is jouw persoonlijke groei

En dan, dat vleugje beeldhouwen. Want je weet, stenen hebben mijn hart gestolen. Zelfs als je nog nooit een beitel hebt aangeraakt, kun je zoveel leren van de rust en concentratie die het werken met steen je geeft. Het gaat niet alleen om het eindresultaat, maar om het proces, om het voelen, om het laagje voor laagje de vorm te ontdekken die al in de steen zit. Dat is zo’n mooie metafoor voor het leven zelf, vind je niet? Soms moet je wat weghakken om tot de kern te komen, om te ontdekken wat er echt belangrijk is. En dat kan met een grote hamer, maar ook met een klein vijltje. Net als in het leven, soms is een grote verandering nodig, soms zijn het de kleine aanpassingen die het verschil maken.

Stel je voor dat je een beeldhouwer bent van je eigen leven. Je begint met een ruw blok, vol mogelijkheden, maar ook vol onverwachte plekken, harde stukken, zachte lagen. Terwijl je werkt, kom je emoties tegen: frustratie als een detail niet lukt, ongeduld als het langer duurt dan verwacht, onmacht als er iets afbreekt.

Maar juist door deze uitdagingen word je beter. Je leert je gereedschap beter te hanteren, je leert de steen beter te ‘lezen’. Je leert flexibel te zijn en je ontwerp aan te passen als de steen je een andere kant op stuurt. Dit is precies wat er gebeurt in je eigen leven. Elke keer dat je een tegenslag ervaart, elke keer dat je een valkuil tegenkomt, is dat een kans om te groeien. Om te leren omgaan met je emoties, om geduldiger te worden, en om te accepteren wat je niet kunt veranderen. En uiteindelijk, net als die sculptuur, wordt jouw leven uniek, met alle littekens en imperfecties die het zo mooi maken.

 

Alex en ik en ons geduld en de kunst van het loslaten

Alex en ik hebben ook onze momenten dat we elkaar afremmen, geloof me. Soms ben ik te ongeduldig en wil ik te snel doorgaan, dan is Alex degene die zegt: “Ho, stop, Simone. Kijk nog eens goed. Voel de steen.” En andersom. We vullen elkaar aan en leren van elkaars aanpak. We hebben geleerd dat het soms beter is om een stuk even te laten liggen, er met een frisse blik naar te kijken, of zelfs helemaal opnieuw te beginnen als dat nodig is. Dat loslaten is zo’n belangrijke les!

Die mentaliteit proberen we ook mee te geven in de lessen in het atelier. Het gaat niet om de perfecte creatie in één dag, maar om het plezier van het proces, om het ontdekken van je eigen talenten, en om de rust die je vindt als je geconcentreerd bezig bent. En dat betekent ook: leren omgaan met de valkuilen die onvermijdelijk op je pad komen. Want juist daar, in die momenten van strijd, ligt de grootste groei.

Ik hoop dat deze blog je heeft geïnspireerd om de valkuilen niet als obstakels te zien, maar als leermomenten. Om je emoties te omarmen, geduld te vinden, en te accepteren wat je niet kunt controleren. Soms is het gewoon even dat zetje, die herinnering dat je niet alleen bent in je zoektocht naar een bewuster, creatiever en rustiger leven.